ZKUD

Eve giderken ilerde Namýklarýn evinin önünde bir polis arabasý vardý. Galiba yirmi-yirmi beþ adam ve kadýn vardý. Polisler onlarla konuþuyordu. Eve girdi. Annesi, babasý evdeydi. “Oðlum nerede kaldýn? Bütün gece neredeydin? “ diye sordular. Serdar olanlarý anlattý. Babasý öðretmendi. Polislerin yanýna götürdü. Olayýn tek görgü þahidiydi. Polisler, Serdar’ýn anlattýklarýný dinlediler. Zabýt tuttular. Daha sonra evine geldi. Yemek yedikten sonra uyudu. Ertesi gün kaybolan çocuklarýn aileleri bir evde toplandýlar. Serdar olanlarý onlara da anlattý. Sorulan sorularý cevapladý. Ýnanan da vardý, inanmayan da. Þu bir gerçekti: Ortada kaybolan on dört tane çocuk vardý. Ýþte buna hepsi inanýyordu.

Mezarlýkta ve top sahasýnda yapýlan araþtýrmalar sonuçsuz kaldý. Aradan bir ay geçti. Bir ateþ yanmýþtý ve alev alev yanan ateþ sönmüþtü. Olanlar unutulmaya baþlamýþtý. Araþtýrmalar sýrasýnda Serdar’ýn dikkatini mezarcý Mahmut çekmiþti. Mezarcý Mahmut, Serdar’ýn anlattýklarýný doðruluyor ve daha önce de o mezarýn yanýnda bazý çocuklarýn kaybolduðunu söylüyordu. Serdar onun mezarlýk içindeki evine gitti. Onunla uzun uzadýya konuþtu. Mezarcý Mahmut o mezar alýcý dedenin mezarý diyordu. Doksan iki yaþýnda ölmüþtü. Öteki kaybolan çocuklar geri gelmedi, bunlar da geri gelmez diyordu.

Serdar ve ailesi dört yýl sonra o þehirden taþýndýlar. Aradan uzun yýllar geçti. Namýk, Hikmet, Vahdettin, Mesut…tam otuz beþ yýldýr yoktular. Serdar geçen yazýn yýllar sonra ilk defa o mezarlýktan geçti. Mezarcý Mahmut çoktan ölmüþ, vasiyeti üzerine alýcý dedenin mezarýnýn üstüne gömülmüþtü. Bu iþlemden sonra burada hiç çocuk kaybolmamýþtý. Serdar mezarlýktan ayrýlýrken, çocuk konuþmalarý, gülüþmeleri duyar gibi olmuþtu.

Serdar on iki yaþýndaydý. Bir yýl vardý ki, mahalle arkadaþlarýyla þehir dýþýndaki top sahasýnda maç yapmaya gidiyorlardý. Birkaç günde bir öðleden sonra maç yapmaya giderken aðaçlýktan dolanýp top sahasýna varýyorlardý. Aslýnda kestirmeden gitmek vardý ya o zaman da mezarlýktan geçmek gerekiyordu. Bu iþe de pek istekli olan yoktu. Bazen maç uzuyor, karanlýða kalýyorlardý. Çocuklar evlerine geç kalmamak için, böyle durumlarda mezarlýktan geçiverelim diye maç bitiminde atýp tutuyorlardý ama mezarlýk kapýsýna gelindiðinde sesler kesiliyordu.

Bir iki derken bu durum bir akþamüstü yine karanlýða kalýnmýþtý. Maç çok uzamýþ ve epey geç olmuþtu. Dönüþü yok mutlaka mezarlýktan geçiyoruz diyenler yine mezarlýk kapýsýna gelindiðinde susmuþtu. Serdar duruma el koymak ihtiyacýný hissetmiþti. “ Arkadaþlar, arkamda tek sýra olun. Ben sizi mezarlýktan geçiririm “ dedi ve arkadaþlarýnýn arkasýnda tek sýra olmasýný saðladý. Hafif ay ýþýðý vardý ve kesme taþlardan yapýlmýþ mezarlýk içindeki dar yolu aydýnlatýyordu. Etraf zifiri karanlýktý. Çocuklar sessizce Serdar’ýn peþi sýra ilerlediler. Yolun yarýsýna gelinmiþti ki yan taraftaki mezarlýktan bir el uzandý. “ Tut elimi, benim elimi tut “ diyordu derinden gelen bir ses. Serdar irkildi. Yüreði aðzýna gelecekmiþ gibi oldu. Çok korktu. Arkasýna baktý. Kimse yoktu. Hani arkadaþlarý neredeydi? Gerisin geriye dönüp kaçmaya baþladý. Hýzla mezarlýktan çýktý. Hedefi top sahasýydý. Oraya ulaþmak istiyordu. Ýki kere arkasýna da bakmýþtý. Gördükleri tarifi imkansýz þeylerdi. Peþinde ölüler vardý.

Serdar top sahasýna vardýðýnda bugünkü maçta gol attýðý kalenin içine yattý. Arkasýnda kalenin filesi vardý. Uzanýp tutmaya çalýþan olursa fark ederdi. Tehlike gelse gelse önden gelirdi. Böyle bir þey olursa o zamanda ona göre davranýrdý. Serdar kalenin içine girdiði andan itibaren peþindekilerin kaybolduðunu anladý. Yine de her an tetikteydi. Gözleri dört bir yana fýr dönüyordu. Serdar o gece sabaha kadar uyanýk bekledi. Güneþin doðuþunu görmek kimseyi Serdar kadar sevindiremezdi. Derin bir oh çekti ve gerisin geri dönüp mezarlýktan geçerek evine vardý. O el uzanan mezar sessizliðin sesini dinliyordu. Bir hareket yoktu.

Bundan yýllar önce ben on iki yaþýndayken annemle bir yaþlý kadýnýn evine misafirliðe gitmiþtik. Ev iki katlý ahþap bir evdi. Giriþte kocaman tahta kapý vardý. Kapýdan girince zemin kat topraktý. Birkaç adým sonra tahta merdiven önüne geliniyor ve yukarý çýkýlýyordu. Zemin katýn ortasýnda kenarlarý demir, tahtadan kocaman bir kapak dikkatimi çekti. Demek ki, oradan yeraltýna iniliyordu. Acaba orada ne vardý?

Yukarý çýktýk. Nasýlsýn, iyi misin faslýndan sonra, annemle o yaþlý kadýn koyu muhabbete daldýlar. Çay, bisküvi ikramý derken, yaþlý kadýn Arap Dede’den bahsetmeye baþladý ve þunlarý söyledi: “ Arap Dede, benim kocamdý. Yýllar önce vefat etti. Evin yanýndaki Sinan Bey camisinde imamlýk yapýyordu. Vasiyeti üzerine giriþteki zemin katýn altýna gömüldü. Oradaki tahta kapak mutlaka dikkatini çekmiþtir, çocuk. “

“ Giriþte hemen fark ettim. Orada mý yatýyor Arap Dede? “

“ Sen çok uyanýk bir çocuksun. Gözlerin biraz dertli bakýyor ama zeki olduðun belli. Bu anlatacaklarýmý unutma. “

“ Hele sen anlat. Merak etme unutmam. “

“ Her sabah zemin katýn altýna inip Arap Dede’nin kabri baþýnda Fatiha okurum. Takunyalarýnýn biri orada, biri buradadýr. Onlarý yan yana koyarým. Su ibriði yarýya kadar su doludur. Onu tekrar aðzýna kadar doldururum. Duvarda tahtadan bir aský vardýr. Orada asýlý ýslak havluyu temiz, kuru bir havluyla deðiþtiririm. Kýsaca Arap Dede gece kalkýp namaz kýlýyor. “

Derin bir sessizlik oldu. Birkaç dakika konuþan olmadý. Sessizliði yaþlý kadýn bozdu:

“ Hadi desen ki Arap Dede kalkmýyor, farz et ki, fareler diyelim, fareler takunyalarý /Takunya: Tahtadan yapýlmýþ bir tür terlik / daðýtýyorlar. Ýbrikten su içiyorlar. Birazýný yere döküyorlar. Ýbriðin etrafý hep ýslak oluyor. Yerden belki 1.5 metre yüksekteki havlu nasýl ýslanýyor, duvara asýlý aský kuru olduðu halde? Ben inanýyorum Arap Dede’nin geceleri kalkýp namaz kýldýðýna. “

Olayý yýllar içinde bilmem kaç defa tanýdýklara, arkadaþlara anlattým. Bir kiþi bile çýkýp böyle þey olmaz demedi. Nedeni bilinmez bir korku duyduklarý kesin. Ýnsanlar nedense böylesine dini konularý derinlemesine irdelemeye yanaþmýyorlar. Hoca, imam, hafýz gibi dini konularda eðitim görmüþ insanlarla konuþurken bir konu hakkýnda çerçeveyi geniþletmeye çalýþtýðýmda:

Sus, öyle þeyler söyleme, günaha girersin diye tepki gösterenlerle ve çatýlmýþ kaþlarla karþýlaþtým. Benim kalbimde kötülük yok niye günaha gireyim ki? Araþtýrmak, soruþturmak, öðrenmeye çalýþmak kötü bir þey mi? Soru sormayan ne öðrenmiþ? Her neyse ben de yýllardýr Arap Dede’nin geceleri kalkýp namaz kýlýp kýlmadýðýný gerçekten merak eder dururum.